Germain begon zijn serie in 2004, in Noord-Oost Engeland en besloot daarna ook af te reizen naar scholen in Noord- en Zuid-Amerika, Europa en Azië.

 

Hoe verschillend de omgeving van de klaslokalen ook is, het onderwerp is voor iedereen herkenbaar en roept herinneringen op aan de eigen jeugd, de klasgenoten van toen en de vraag wat er van hen is geworden. Germain neemt als fotograaf de plaats in van de leraar, de kinderen - een flinke uitdaging om ze stil te laten zitten! - kijken geconcentreerd, recht in de lens. Getroffen door hun blik wordt de kijker geconfronteerd met het idee van de toekomst. Wat zal de toekomst deze kinderen brengen? The Future is Ours, is een zomertentoonstelling voor jong en oud en beleeft zijn wereldpremière van 2 juni tot en met 2 september 2012 in het Nederlands Fotomuseum. Bij de tentoonstelling verschijnt een uitgebreid fotoboek van het project.

 

De blik van het kind

Het werk van Julian Germain behoort tot de top van de hedendaagse Britse documentaire fotografie, zo ook The Future is Ours - Classroom Portraits 2004-2012. Het thema is even eenvoudig als rijk: groepsportretten van kinderen in hun klaslokaal. Germain belicht in deze fotoserie het eenvoudige thema van de traditionele klassenfoto op zijn eigen, fijngevoelige wijze. Hij komt binnen tijdens de les, de leerlingen zitten op hun vaste plek in de klas, en hij verplaatst slechts hier en daar een kind om te voorkomen dat iemand op de foto achter een ander verdwijnt. Zijn camera plaatst hij op de plek waar gewoonlijk de leraar staat, op ‘kindhoogte’. In sommige gevallen maakt hij vanaf die plek ook een kort filmpje waarvoor de kinderen doodstil moeten blijven zitten. De kinderen zijn zich dus bewust van de fotograaf en kijken in de lens van de camera. Je kijkt als beschouwer naar de foto en tien, vijftien of dertig paar kinderogen kijken terug.

 

Door te fotograferen in kleur en met een grootformaat camera komen alle details rijkelijk in beeld. De geconcentreerde gezichten van de kinderen en de objecten in de klaslokalen vertellen het verhaal van de leerlingen en hun leefomgeving. Julian Germain laat de kinderen ook enquêtes invullen met soms serieuze, dan weer speelse vragen. De uitkomst vertaalt hij naar zogenaamde infographics. Zo krijg je als kijker meer informatie over de dagelijkse omstandigheden waarin de kinderen leven alsmede over bijvoorbeeld hun muziekvoorkeuren en gedroomde beroepen. Germain geeft ons een inkijk in de belevingswereld van de kinderen.

 

The future is ours

De kracht van de foto's ligt in de herkenbaarheid voor ons als kijker. Allemaal denken wij wel eens terug aan de klassenfoto uit onze jeugd en vragen onszelf dikwijls af wat er van onze klasgenoten is geworden. Germains foto’s prikkelen onze fantasie over wat de toekomst deze leerlingen zal brengen. Wat hun dromen, verwachtingen en kansen zijn. Door verschillende landen, scholen en leeftijdsgroepen naast elkaar te presenteren schept Germain een beeld van de overeenkomsten en verschillen in het hedendaagse onderwijs in vele landen, culturen en sociale klassen.

 

Te zien

In de tentoonstelling worden klassenfoto's op uiteenlopende formaten getoond uit landen als Nederland, Spanje, Duitsland, Hongarije, Groot-Brittannië, Bangladesh, USA, Rusland, Brazilië, Argentinië, Peru, Nigeria, Ethiopië, Saudi Arabië, Baghrein, Quatar, Jemen, Japan en Taiwan. Bij de foto’s wordt informatie gepresenteerd die Julian Germain tijdens het fotograferen verzamelde over de kinderen. Ook worden korte filmpjes getoond en is een selectie van de meest recente klassenfoto’s te zien die Germain in maart van dit jaar maakte op een aantal basis- en middelbare scholen in Rotterdam. Deze Rotterdamse scholen worden in het kader van de samenwerking op een speciale scholendag door Julian Germain in het museum ontvangen.

 

Boek

Classroom Portraits | Julian Germain | ENG | Prestel Verlag | € 59,95

 

Julian Germain

Julian Germain werd bekend met Steelworks (1990). Hij was hiermee de eerste fotograaf die in een documentaire project naast zijn eigen foto’s ook amateurfoto’s en (lokale) persfoto’s presenteerde. Deze manier om eigen werk in een historisch-fotografische context te plaatsen is inmiddels gemeengoed geworden maar was destijds revolutionair. Het geeft aan hoe Germain als jonge fotograaf al zocht naar andere manieren om met fotografie verhalen te vertellen – verhalen die meer recht deden aan de mensen die er deel van uit maakten en hen daarin ook een stem konden geven. Vanuit deze ambitie is zijn samenwerking met Braziliaanse straatkinderen uit de favela’s ook begrijpelijk. In plaats van zelf foto’s te willen maken gaf hij hen camera’s zodat ze zelf hun eigen dagelijkse leven konden vastleggen (No Olha da Rua, 2000). Met respect en genegenheid volgde Germain in Every Minute You are Angry You Lose Sixty Seconds of Happiness (2005) het leven van de oude man Charlie die er een mooie en eenvoudige levensfilosofie op na hield. Hierbij combineerde hij portretten met interieurfoto’s en detailopnamen van voorwerpen in huis en tuin. Ook deze manier van liefdevol documenteren heeft internationaal veel navolging gehad. Julian Germain behoort tot de top van de hedendaagse Britse documentaire fotografie en is de enige buitenlandse redacteur van Useful Photography.