Partners
Oog & Naald
| 1 van 5 pagina's | Volgende Pagina |
13 april 2013 »
Wanneer begin je eigenlijk te denken dat fotografie misschien iets voor je is? Mijn eerste foto maakte ik van mijn vader. In een openluchtzwembad. Hij lag op z’n buik, in zwembroek, te lezen. Had niks in de gaten. Dat kwam ook omdat hij gedeeltelijk achter m’n moeder schuilging. Die keek mij lachend aan door haar zonnebril. Ze had me door. Stiekem dus. Iets voor helden. Want dat waren fotografen toen, maar niemand wist dat nog.
10 maart 2013 »
Ik had liever dat hier niets had gestaan. Dat ik met een regeltje wit alles zou kunnen zeggen. U het wel zou begrijpen. Het absolute nul- én hoogtepunt in communicatie. Waar alles in balans lijkt. Deze hoes is toch perfect? Hierna zal het alleen maar slechter worden. U kunt nog stoppen. En ophouden met lezen.
3 februari 2013 »
Om deze hoes te kunnen beschrijven moet ik eerst een andere, deftiger plaat opzetten. Natuurlijk van net zo’n maestro. Als het een beetje te emotioneel wordt, helpen orgelconcerten van Händel. Ik luister nu naar een Archiv Produktion, uit 1966. Vijf Lp’s 2,5 euro! In met jute beplakte doos. Chique en belachelijk tegelijk.
6 januari 2013 »
Buiten dat ‘Sono Cairo’ en ‘Om Kolsoum’ blijft alles onduidelijk. Behalve de foto. Vale, intrigerende kleuren. Andere smaken, andere culturen. Oudere vrouw zoekt houvast bij zwaar dressoir, maar laat haar tanden zien. Laag camerastandpunt; iemand om tegen op te kijken. Zangeres Zonder Naam associatie. Maar dan die zonnebril en je denkt meteen: Diva! Iets van Callas? Aantrekkend / buitensluitend.
21 oktober 2012 »
Ik kocht deze LP voor die twee strepen. Doet me denken aan Robert Frank. Of Dorothea Lange’s: ”U.S. Route 54 - The Road West, New Mexico” uit 1938. Maar dit is 1963 en het wordt weer tijd voor sterke mannen. James Bond, I presume? Hancock laat niemand zomaar door. This is a point of no return. Stand up and deliver. United we stand, divided we fall. Die sfeer. Geen ontkomen aan.
2 september 2012 »
In Anghiari vroeg ik me af welke hoes ik in Amsterdam direct uit de kast zou trekken als het over Italië ging. Hoe verhield m’n Hollandse fantasie daar zich tot wat ik hier om me heen zag? Ik voelde me als een dader op de plaats delict die zich alvast verlustigt in de krantenkoppen van morgen. Het was 44 graden; misschien waren dorst en hitte me naar de kop geschoten. Wat nou hoes in Amsterdam, ik had de werkelijkheid hier toch om me heen?
3 juli 2012 »
“Innaah Lidduhl Bordah Town…”. Die eerste vier woorden van ‘Nuevo Laredo’, het openingsnummer op de LP “Together After Five” van het Sir Douglas Quintet, werken nog steeds. Muziek waarop je altijd een huis kunt bouwen. Hoe verward je ook bent. Maar de coverfoto blijkt een leugen.
21 mei 2012 »
Snap achteraf niet goed welke impuls me deze plaat uit de bak deed trekken. Of rees deze vrouw vanzelf omhoog uit de drab om haar heen? Neem me mee, weg van hier. Maar miss wet shirt heeft niets wat ik direct aantrekkelijk vind. Perfect gevormde borsten, so what. En het licht op haar linkeroortje dan? Of die obligate koppeling van de foto met de titel? Nou, vooruit dan maar.
22 april 2012 »
Wat weten wij van Gerry Mulligan? Wat willen wij nog meer weten? Dat zou ik vast hebben gedacht als ik op 7/3/’56 ‘s nachts op het Concertgebouwpodium had gestaan. Achteraf makkelijk te bedenken. Sommige fotografen zullen zo’n concert onberoerd hebben vastgelegd. Een persoonlijke draai aan zo’n foto geven had geen prioriteit. Er zullen altijd beroemde koppen-snellers blijven.
24 maart 2012 »
Deze foto is van G. Wolfson. Volgens Internet ook de maker van de zwoele hoesfoto voor “Laura” van Klaus Wunderlich. Die van zijn Magic Organ (“Zwei Handen Zaubern Ein Orchester”). Wolfson moet een charmefotograaf zijn geweest. Wat dat inhield wil ik nog steeds beter begrijpen. De bekoring, tja.
| 1 van 5 pagina's | Volgende Pagina |
